Kağıda değdiği anda dağılan, ipeksi yumuşaklıkta bir sanatçı pastelidir. Sert ve bağlayıcısı yüksek pastellerde renk almak için bastırmak gerekir; burada gerekmez, çünkü bağlayıcı oranı en az düzeyde tutulmuştur. Bunun iki pratik sonucu vardır: kağıdın dişi baskıyla ezilmediği için korunur ve elin üzerindeki kontrol artar. Çubuk tebeşir gibi dolgu maddesi içermez.
Yeşil karakterdedir; saf rengin beyazla açıldığı ilk tonudur. Pigment yapısı 2 pigmentin birleşimidir (PG17, PB29). Serinin en dayanıklı renkleri arasındadır; haslık ölçeğinde beş üzerinden beş alır.
Karışımla elde edilebilecek bir tondur; hazır bulunması, ara tonu her defasında yeniden aramaktan kurtarır. Manzarada orta plan ve ağaç kütleleri çalışmalarında ilk aydınlanma tonunda karşılık bulur. Renk kağıda hafif baskıyla geçer; baskı arttıkça diş dolar ve yüzey parlar, bu yüzden koyu değerler tek katmanda değil kademeli katmanlarla kurulur. Tutunma tamamen yüzeyin dişine bağlı olduğundan pastel kağıdı, kadife kağıt veya zımparalı zemin tercih edilir. Galeri ve vitrin gibi sürekli aydınlatılan ortamlarda renk değerini korur. Beyaz dizisi buradan başlar; saf renge en yakın açık kademedir.
İlk beyaz tonu, saf renkle en açık ton arasındaki köprüdür; iki uç arasında sıçrama olduğunda geçişi bu ton yumuşatır. Pastelde renkler palette karıştırılmaz; iki çubuk üst üste bindirildiğinde göz onları kağıt üzerinde birleştirir. Bu optik karışım, ıslak tekniklerdeki fiziksel karışımdan farklı olarak alttaki rengin canlılığını söndürmez. Pastel tozu çalışma sırasında havada ve yüzeyde birikir; tozu üflemek yerine kağıdı dikey tutup dökmek hem dokuyu hem çalışma ortamını korur.