Raffaello Sanzio

Son 500 yıldır Hristiyan dünyasının en önemli Şapeli olarak kabul edilen Sistina Şapeli onun en görkemli eseri olarak kabul edilmektedir. 1519 yılında Cosimo de' Medici’nin soyunun son temsilcisi Lorenzo de' Medici’nin ölmesiyle Michelangelo, onunla birlikte genç yaşta ölen Nemours Dükü Giuliano’nun mezarlarının konulduğu kiliseye iki ünlünün heykelini yapar. 1534’te Papa III. Paulus’un heykeltıraşı ve mimarı yapılan Michelangelo’ya Sistina Kilisesi’nin sunak duvarına bir ‘Kıyamet Günü’ tasviri yapmasını ister. Meryem’in Göğe Yükselişi, İsa’nın Vaftizi ve Musa’nın Hükmü’nün anlatıldığı freskler süsler bu duvarı.

Babası , küçük ama oldukça kültürlü Urbino şehrinin hükümdarının saray ressamıydı . Raphael on bir yaşındayken öldü ve Raphael bu noktadan itibaren aile atölyesinin yönetiminde rol oynamış görünüyor. Perugino atölyesinde eğitim aldı ve 1500'de tam eğitimli bir "usta" olarak tanımlandı. 1508'de papanın daveti üzerine Vatikan'da çalışmak üzere Roma'ya taşınana kadar kuzey İtalya'daki birkaç şehirde veya birkaç şehirde çalıştı. Saray. Orada ve şehrin başka yerlerinde bir dizi önemli komisyon verildi ve mimar olarak çalışmaya başladı. 1520'de öldüğünde hâlâ gücünün zirvesindeydi.

Raphael, Rönesans döneminin önemli ressamlarından biri olarak bilinir ve sanat dünyasına önemli katkılarda bulunmuştur. Sanatının temelinde mükemmel perspektif kullanımı ve detaylı figür tasvirleri bulunur. Onun eserlerinde gözle görülür bir denge ve uyum vardır; figürler gruplar halinde düzenlenir ve kompozisyonlarında hikaye anlatıcılığı ön plandadır. Raphael aynı zamanda fresko tekniğinde de büyük yetenek sahibiydi ve Vatikan'daki Stanza della Segnatura'daki freskoları bu konudaki ustalığını gösteren önemli örneklerden biridir. Bu teknik, taze sıva üzerine su bazlı boyaların uygulanmasıyla yapılır ve uzun ömürlü eserler yaratılmasına olanak tanır. Raphael'in sanat stili ve teknikleri, döneminin izlerini taşımasına rağmen kendi özgün bakış açısı ve yeteneği ile sanat tarihinde unutulmaz bir yer edinmiştir.